Cottage cheese plaatpizza met bolognese

Een pizzabodem van cottage cheese en eieren. Ik hoor je nu al met je ogen rollen. Het is het soort ding dat op de feed van een fitnessinfluencer leeft, mooi uitgelicht, smakend naar niets. Deze is anders, en de reden is simpel: je behandelt 'm als eten, niet als straf. Cottage cheese, eieren, een beetje bloem, zout, oregano, tijm, glad gedraaid en dun uitgesmeerd op een bakplaat, gebakken tot hij goudbruin en stevig opstijft. Verwacht geen Napels. Verwacht een stevige, eerlijke bodem die echt een belegje draagt en niet uit elkaar valt in je hand.

De bolognese is waar dit ophoudt een dieettruc te zijn en avondeten wordt. Rooster eerst de groenten, de ui, wortel, bleekselderij, knoflook, tomaten, tot de randen kleuren en karamelliseren, want bruinen is smaak en koken is alleen maar nat. Bak het gehakt stevig rul. Bak de tomatenpuree tot hij donker wordt. Dan de geroosterde groenten en een blokje van je eigen fond, en je laat het inkoken, langzaam, tot het dik genoeg is om op een lepel te blijven liggen. Die fond is het hele spel. Het is het verschil tussen iets dat naar moeite smaakt en iets dat naar restaurant smaakt.

Saus over de bodem, gescheurde mozzarella, nog wat oregano, terug in een hete oven tot de kaas blaast en bruint. Een frisse groene salade, wat gescheurde basilicum, en dat is het. Dit is wat niemand die je 'zonder schuldgevoel' verkoopt wil zeggen: er is geen schuld in avondeten. Dit is geen bekentenis, het is een bord eten, en het is toevallig licht, vol eiwit en kost bijna niets. Dat is geen compromis. Dat is gewoon goed koken. Eet het warm, de dag dat je het maakt.